در يكي از كلاس هاي دانشگاه استنفورد، استاد در حال شرح دادن مفهوم بازاريابي به دانشجويان خود بود...

اکثرشو نیستم باهاتون .

يکي بود يکي نبود اين داستان زندگي ماست. هميشه همين بوده. يکي بود يکي نبود گويي در اذهان شرقي مان نمي گنجد با هم بودن، با هم ساختن براي بودن يکي، بايد ديگري نباشد هيچ قصه گويي نيست که داستانش اين گونه آغاز شود، که يکي بود، ديگري هم بود همه با هم بودند. و ما اسير اين قصه کهن، براي بودن يکي ، يکي را نيست مي کنيم . از دارايي ، از آبرو ، از هستي . انگار که بودنمان وابسته نبودن ديگريست. هيچ کس نميداند ، جز ما . هيچ کس نمي فهمد جز ما. و آن کس که نمي داند و نمي فهمد، ارزشي ندارد، حتي براي زيستن و اين هنري است که آن را خوب آموخته ايم: هنر نبودن ديگري . .

شرم تان باد ای خداوندان قدرت

بس کنید !!!

بس کنید از این همه ظلم و قساوت

بس کنید !!!

روزی کوروش در حال نیایش با خدا گفت:خدایا به عنوان کسی که عمری پربار داشته و جز خدمت به بشر هیچ نکرده از تو خواهشی دارم.آیا میتوانم آن را مطرح کنم؟

خدا گفت:البته! _از تو میخواهم یک روز،فقط یک روز به من فرصتی دهی تا ایران امروز را بررسی کنم.سوگند میخورم که پس از آن هرگز تمنایی از تو نداشته باشم.

 _چرا چنین چیزی را میخواهی؟به جز این هرچه بخواهی برآورده میکنم، اما این را نخواه ...

دفتر خود را باز میکنم و با ابرنگ خود یک بهشت خیالی میکشم که از خاکش دوستی میرود و هر چه دوستی هایش را میچینی دو باره جایش پر میشود حالا هر روز صبح به دوستم یک سبد سلام یک سبد مهربانی و یه سبدلبخند از باغ دوستی ام هدیه میدهم و او شاد میشود و من همین را میخواهم

احمد عزیز بیستمین سالروز زمینی شدنت مبارک

نوری به زمین فرود آمد

دو جا پا بر شن های بیابان دیدم.

از کجا آمده بود؟

به کجا می رفت؟

تنها دو جا پا دیده می شد.

شاید خطایی پا به زمین نهاده بود.

ناگهان جا پاها به راه افتادند.

روشنی همراهشان می خزید.

جاپاها گم شدند

خود را از رو به رو تماشا کردم

گودالی از مرگ پر شده بود.

و من در مرده ی خود به راه افتادم.

صدای پایم را از راه دوری می شنیدم

شاید از بیابانی می گذشتم.

انتظاری گمشده با من بود.

ناگهان نوری در مرده ام فرود امد

و من در اضطرابی زنده شدم

دو جا پا هستی ام را پر کرد.

از کجا امده بود؟

به کجا می رفت؟

تنها دو جا پا دیده می شد

شاید خطایی پا به زمین نهاده بود.

"سهراب سپهری"

همان يك لحظه ی اول ، كه اول ظلم را ميديدم از مخلوق بي وجدان ، جهانرا با همه زيبايي و زشتي ، برروي يكدگر ، ويرانه ميكردم . 

اگر من جاي او بودم . 

كه در همسايه صدها گرسنه ، چند بزمي گرم عيش و نوش ميديدم ، نخستين نعره مستانه را خاموش آندم ،بر لب پيمانه ميكردم . 

اگر من جاي او بودم . 

كه ميديدم يكي عريان و لرزان و ديگري پوشيده از صد جامه رنگين زمين و آسمانرا واژگون مستانه ميكردم . 

اگر من جاي او بودم . 

نه طاعت ميپذيرفتم ،نه گوش از بهر استغفار اين بيدادگرها تيز كرده ،پاره پاره در كف زاهد نمايان ،سبحه صد دانه ميكردم . 

اگر من جاي او بودم . 

براي خاطر تنها يكي مجنون صحرا گرد بي سامان ،هزاران ليلي ناز آفرين را كو به كو ،آواره و ديوانه ميكردم . 

اكر من جاي او بودم . 

بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان ، سراپاي وجود بي وفا معشوق را ، پروانه ميكردم . 

اگر من جاي او بودم . 

بعرش كبريايي ، با همه صبر خدايي ،تا كه ميديدم عزيز نابجايي ، ناز بر يك ناروا گرديده خواري ميفروشد ،گردش اين چرخ را وارونه ، بي صبرانه ميكردم . 

اگر من جاي او بودم . 

كه ميديدم مشوش عارف و عامي ، ز برق فتنه اين علم عالم سوز مردم كش ،بجز انديشه عشق و وفا ، معدوم هر فكري ، در اين دنياي پر افسانه ميكردم . 

چرا من جاي او باشم . 

همين بهتر كه او خود جاي خود بنشسته و تاب تماشاي تمام زشتكاريهاي اين مخلوق را دارد ، وگرنه من بجاي او چو بودم ،يكنفس كي عادلانه سازشي ، با جاهل و فرزانه ميكردم . 

عجب صبري خدا دارد !

رفتم تا از سرزمین چشمه های سبز

برای روح تشنه ی معبد

برای کبوتران معصوم حرم اب برگیرم

چشمه هایی که از دل افتاب سر می زنند

سپیده ی صبح نهری از ان سرزمین است

فلق دهانه ای از ان چشمه هاست

سرزمینی در ان سوی بامدادان

رفتم و دل لبریز از عشق

جان تافته از ایمان

اندیشه روشن از حکمت

تن گرم از امید و ...

من بی تاب انتظار!...

دکتر شریعتی